Μέρος 4: Η πόρτα που άνοιξε χωρίς άδεια
Λίγες ημέρες αργότερα συνέβη κάτι που δεν περίμενα.
Γύρισα σπίτι και παρατήρησα ότι ένα αντικείμενο βρισκόταν σε διαφορετική θέση.
Ένα συρτάρι που συνήθως ήταν κλειστό ήταν μισάνοιχτο.
Δεν έλειπε τίποτα.
Ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν.
Πήρα τηλέφωνο τη Μάρα.
«Νομίζω ότι κάποιος μπήκε στο σπίτι.»
«Έχεις στοιχεία;»
«Όχι ακόμα.»
«Τότε μην αγγίξεις τίποτα.»
Ακολούθησα τις οδηγίες της.
Έλεγξα τις κάμερες ασφαλείας.
Και τότε εμφανίστηκε η εικόνα.
Η Μόνικα.
Στεκόταν έξω από την πόρτα.
Κρατούσε ένα παλιό κλειδί.
Το ίδιο κλειδί που της είχα δώσει μήνες πριν.
Στάθηκε μπροστά στην πόρτα.
Το ξεκλείδωσε.
Και μπήκε μέσα.
Ένιωσα ένα παράξενο κενό στο στομάχι.
Δεν ήταν μόνο η παραβίαση του σπιτιού.
Ήταν η απόλυτη βεβαιότητα ότι όλο αυτό ήταν σχεδιασμένο.
Η Μόνικα είχε πρόσβαση στο σπίτι μου.
Είχε πρόσβαση στον Έλι.
Είχε φωτογραφίες.
Είχε μάρτυρες.
Και τώρα είχε μπει κρυφά μέσα ενώ η υπόθεση βρισκόταν σε εξέλιξη.
Η Μάρα είδε το βίντεο.
«Αυτό πρέπει να κρατηθεί.»
«Θα το χρησιμοποιήσουμε;»
«Αν χρειαστεί.»
Άλλαξα τις κλειδαριές την ίδια ημέρα.
Όμως το σημαντικότερο στοιχείο δεν ήταν η κλειδαριά.
Ήταν το γεγονός ότι η Μόνικα είχε πει στους ερευνητές πως δεν είχε μπει στο σπίτι.
Τώρα είχαμε εικόνα.
Είχαμε χρονική σφραγίδα.
Είχαμε την είσοδό της καταγεγραμμένη.
Και ξαφνικά η υπόθεση δεν αφορούσε μόνο την επιμέλεια.
Αφορούσε πλέον και την αξιοπιστία της.
0 comments:
Post a Comment